[SF] That’s lie (toptory)
posted on 01 Jul 2009 20:52 by lovevictory
Title :: [SF] That’s
lie (toptory)
Author :: S.P.
Pairing :: T.O.P x Seungri
คุณคิดจริงๆเหรอว่า
อีกฝ่ายหนึ่งนั้นเขาจะสบายใจกับคำโกหกของคุณ
ครืน~ครืน~
“เอ๊ะ ฝนจะตกอีกแหละหมู่นี้ฝนตกบ่อยจัง”
“บ่นพึมพำอะไรมักเน่รีบขึ้นรถเร็ว”
เสียงจียงหัวหน้าวงไล่น้องเล็กให้รีบขึ้นรถ
“ฮะ”
ตอนนี้น้องเล็กเดินขึ้นรถตู้สีดำคันสวยโดยที่ที่น้องเล็กนั่งนั้นมันอยู่ข้างชายเชวถ้าเป็นสักอาทิตย์สองอาทิตย์ก่อนมันคงเป็นบรรยากาศอันอบอวลไปด้วยความรักแต่ตอนนี้บรรยากาศมันอึมคึมไปมากกว่าข้างนอกซะอีก
“พี่เทมป์ฮะ”
เสียง(พยายาม)ใสของมักเน่เรียกพี่ใหญ่ของวง
“เออ ไอ้จีเพลงนี้มันบลาๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
แล้วสิ่งที่มักเน่ได้จากพี่ใหญ่ก็คือการหันไปคุยกับคนอื่นหรือไม่ก็เงียบ ตอนนี้ซึงริได้แต่นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาอย่างครุ่นคิด ข้อความที่อยากจะถามพี่ใหญ่ก็ได้แต่คิดอยู่ในใจ
‘ที่ผ่านมาที่บอกว่ารักซึงรีที่กอดที่จูบซึงริมันเป็นแค่เรื่องโกหกใช่มั้ยฮะ ตลอดเวลาพี่เห็นซึงริเป็นแค่ของเล่นใช่มั้ยฮะ”
คำถามนี้ถูกคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในหัวซึงริ จนเขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว
“เอ้า มักเน่ถึงบ้านแล้วลงรถได้แล้ว”
คราวนี้เป็นยองเบที่มาทำให้ซึงริได้สติ ตอนนี้ซึงริไม่อยากพูดไม่อยากคิดไม่อยากจะทำอะไรทั้งนั้นเขาได้แต่เดินก้มหน้าอย่างเหนื่อยอ่อนเข้าบ้านโดยมีพี่ๆทั้งสามคนยกเว้นเทมป์ที่มองดูการกระทำนั้นอย่างเป็นห่วง
“ทุกคนกินข้าว”
เสียงพี่ใหญ่ดังไปทั่วบริเวณบ้านทำให้โต๊ะอาหารที่ดูว่างเปล่าบัดนี้กลับมีสมาชิกในวงมานั้งรอกินข้าวเว้นเสียแต่น้องเล็กของวงที่ตั้งแต่กลับยังไม่มีใครเห็นเลยสักคน
“ไอ้เทมป์มึงไปเรียกน้องสิ”
“ทำไมต้องเป็นกูล่ะ ไอ้จีมึงก็ว่างเดินไปเรียกสิว่ะ”
“เออ ตอนรักเนี่ยไม่เห็นหัวกู พอเบื่อแล้วเมินเลยนะมึง”
“พี่เทมป์พี่ไม่คิดว่าที่พี่ทำน่ะมันแรงไปหรอ ที่ซึงริเป็นอย่างนี้ก็เพราะพี่นะ”
แดซองที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็น smile angel ของวงที่ยิ้มได้ทุกสถานการณ์ก็ยังยิ้มไม่ออกกับสิ่งที่พี่ใหญ่ทำกับมักเน่
“ฉันเบื่ออ่ะตอนแรกก็น่ารักน่าหยิกดีหรอกแต่นานๆเข้ามันไม่สนุกเลยกับการที่ต้องมาทำอะไรงี่เง่าเหมือนเด็กแบบนั้น”
พี่ใหญ่พูดออกมาอย่างจริงจังแต่เขาจะรู้มั้ยว่าคนตัวเล็กที่เขาพูดถึงยืนดูเหตุการณ์จากนอกตัวบ้านมาโดยตลอดได้ยินทุกคำพูดถึงเสียงที่คนตัวเล็กได้ยินนั้นมันจะไม่ดังนัก
………
……
….
..
.
.
.
.
.
.
แต่มันกลับชัดเจนเต็มสองหู
.
.
.
.
และยังคงดังก้องเต็มหัวใจ
ตอนนี้สติของซึงริหลุดลอยไปไหนแล้วก็ไม่รู้แต่สมองยังคงสั่งการให้ซึงริพาร่างกายไร้สตินี้ออกจากเหตุการณ์ที่แสนเจ็บปวดตรงหน้าให้เร็วที่สุด
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
“เฮ้ยทุกคน”
“มีอะไรว่ะไอ้จีตะโกนเสียงดังเชียว”
“ก็น้องอ่ะดิหายไปไหนก็ไม่รู้ที่ห้องก็ไม่อยู่ในบ้านก็หาดูจนทั่วแล้วก็ไม่มี”
ตอนนี้พี่ๆทุกคนดูกระวนกระวายและเป็นห่วงซึงริมากรวมไปถึงพี่ใหญ่อย่างเทมป์ที่ตอนนี้ก็มีท่าทีเป็นห่วงซึงริไม่แพ้ใครแล้วก็เป็นพี่ใหญ่ที่วิ่งออกไปตามหาน้องเล็กเป็นคนแรก แต่เต็มไปด้วยความมึนงงของทุกคนเพราะตลอดอาทิตย์สองอาทิตย์ที่ผ่านมาพี่ใหญ่ดูไม่สนใจน้องเล็กเลยแม้แต่น้อยถึงทุกคนจะไม่รู้สาเหตุแต่มันก็เป็นสิ่งที่ทำให้น้องเล็กเจ็บปวดจนต้องหนีไปแบบนี้ แล้วทุกคนก็ต่างตามหาน้องเล็กอย่างเป็นห่วง
............
......
...
..
.
.
.
.
.
.
ซึงริเดินไปตามถนนที่ทอดยาว มันเจ็บเหลือเกินไม่ใช่ร่างของเขาที่เจ็บแต่เป็นหัวใจดวงนี้มันบอบช้ำไม่มีชิ้นดีจากพี่ใหญ่ของวงพี่เทมป์
“ไอ้หนู นายเท่าไหร่น่ะ”
มีเสียงใครบางคนที่ทำให้ซึงริตื่นจากภวังค์
“อะไรฮะ”
“ก็ตัวนายไงเท่าไหร่”
“ผมไม่ได้ขาย”
ร่างเล็กตอบกลับผู้ชายวัยกลางคนไปอย่างไม่ค่อยได้สนใจนัก
“ฉันจ่ายไม่อั้นน่าขึ้นรถมาเถอะ”
“ไม่ได้ขายเว้ยพูดภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง”
ร่างเล็กตวาดกลับด้วยความโมโหสุดขีด
“อย่าเล่นตัวน่า”
คราวนี้ชายวัยกลางคนไม่พูดเปล่าแต่กลับลงมาจากรถคว้าข้อมือซึงริแล้วกระชากให้ไปกับตนอย่างสุดแรง
“ปล่อยนะฮะ ปล่อยผม”
ร่างเล็กพยายามสะบัดมือนุ่มออกจากมือสากนั้น
“หยุดนะ แกกำลังทำอะไรน่ะ”
เสียงทุ้มจากชายคนหนึ่งดังขึ้นทำเอาร่างเล็กที่กำลังดิ้นต้องหันกลับไปมอง
“พี่เทมป์”
“อย่ายุ่ง ไม่ใช่เรื่องของแก”
“ทำไมจะไม่ใช่เรื่องของ......”
ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะพูดจบประโยคชายคนนั้นก็เข้ามาซัดหน้าคมนั้นซะก่อน แต่ด้วยความหนุ่มกว่า ร่างสูงจึงทำให้ชายคนนั้นถอยกลับไปไม่ยากแต่ก็ยังทำให้ร่างสูงมีเลือดออกที่มุมปากและจมูก
“พี่เทมป์เจ็บมากมั้ยฮะ”
ซึงริพูดพร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้าส่งให้ร่างสูง
“นายมาทำอะไรที่นี่ รู้มั้ยว่าที่นี่มันเป็นที่สำหรับผู้ชายอย่างว่า”
ก็พอจะรู้อยู่หรอแต่จะให้เขาทำยังไงในเมื่อตอนนั้นเขาคิดแต่เรื่องที่เกิดขึ้นตลอดอาทิตย์สองอาทิตย์นี้ และไม่ทันที่น้องเล็กจะตอบอะไรพี่ใหญ่ก็เดินนำหน้าไปยังถนนที่ทอดยาวซะก่อน
*
*
*
*
*
*
*
ไม่นานร่างทั้งสองก็มาหยุดที่ม้านั่งของสวนสาธารณะ YG park
“พี่เทมป์ฮะ”
“หืม มีอะไร”
นี่เป็นประโยคแรกตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา วันนี้แหละที่คำถามคาใจต่างๆจะได้ถามสักที
“ที่ผ่านมาที่บอกว่ารักผมที่กอดที่จูบผมมันเป็นแค่เรื่องโกหกใช่มั้ยฮะ ตลอดเวลาพี่เห็นผมเป็นแค่ของเล่นใช่มั้ยฮะ”
“..................”
สิ่งที่ซึงริได้มันเป็นความเงียบอีกแล้ว ไม่เอาวันนี้ยังไงก็ต้องคุยให้รู้เรื่อง
“พี่เทมป์ พี่ตอบมาสิฮะ ฮึก...ฮือ”
น้ำตาที่พึ่งจะเหือดแห้งไปกับเอ่อใหลออกมาอีกอย่างง่ายดาย
‘พี่เทมป์ พี่จะรู้มั้ยฮะว่าผมเจ็บ เจ็บมากแค่ไหน’
“ซึงริ”
เมื่อร่างสูงหันไปเห็นน้ำตาบนแก้มใสของเจ้าตัวเล็กข้างหน้าเขาถึงกลับชะงักทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาเลยทีเดียวเพราะเขาเคยเห็นแต่รอยยิ้มและใบหน้าที่ร่าเริงสดใสของคนตัวเล็กแต่วันนี้ใบหน้านั้นกลับมีน้ำตาและที่ยิ่งไปกว่านั้นต้นเหตุของน้ำตาเหล่านั้นคือเขาเอง
“ซึงริอย่าร้องไห้นะ เราร้องไห้เพราะพี่ใช่มั้ย”
“พี่....ฮึก...ก็ตอบ...ฮึก ...ผมมาก่อนซิฮะ”
“ไม่ไช่ซึงริพี่ไม่ได้โกหกทุกอย่างที่พี่ทำที่พี่บอกเราไปมันเป็นเรื่องจริงพี่ไม่เคยเห็นซึงริเป็นของเล่นเลยนะ”
“แล้วสิ่งที่พี่ทำล่ะฮะ พี่จะอธิบายยังไงพี่ไม่รักซึงริไม่สนใจซึงริแล้ว”
ร่างสูงไม่อยากเห็นน้ำตาของคนตรงหน้าเขาอยากให้คนตรงหน้ายิ้มให้เขามากกว่าเร็วเท่าความคิดตอนนี่ร่างสูงดึงเจ้าตัวเล็กตรงหน้าให้เข้าสู่ออบกอดอย่างง่ายดาย ตอนนี้เขาพร้อมแล้วพร้อมที่จะอธิบายทุกอย่างให้คนที่เขารักฟังเพราะน้ำตาของคนที่เขารักมันยิ่งรินใหลออกมามากเท่าไหร่มันก็ยิ่งทำให้เขาเจ็บมากกว่าเดิมเป็นรอยเท่า
“ซึงริฟังพี่นะ ที่พี่พยายามไม่สนใจนายก็เพราะประธานหยางเขาเห็นพี่กับนายนะติดกันมากจนไม่ค่อยมีกะจิตกะใจทำงานเลยให้พี่ห่างกับนายสักระยะเขาบอกจะเรียกซึงริเข้าไปพบด้วยแต่พี่ไม่อยากให้ซึงริไม่สบายใจพี่ก็เลยขอจัดการเรื่องนี้”
“พี่รู้มั้ยฮะว่าวิธีนี้มันยิ่งทำให้ซึงริไม่สบายใจแล้วก็เจ็บๆมากๆเลยฮะ”
น้องเล็กพูดเสียงอู้อี้หน้ายังคงซุกอยู่ที่แผ่นอกกว้างนั้น
“พี่รู้แล้ว ต่อไปนี้พี่จะไม่ทำอีกแล้วซึงริยกโทษให้พี่นะ”
พี่ใหญ่พูดพร้อมจับใหล่น้องให้มาประจันหน้ากับตัวเอง
“ไม่รู้ซิฮะ”
แก้มใสที่ยังมีคราบน้ำตาอยู่บัดนี้กลับป่องราวกับลูกปิปองซะแล้ว อย่างนี้สิซึงริที่น่ารักของพี่
“แล้วงอนอย่างนี้จะให้พี่ง้อยังไงดีน๊า
“คิดเอาเองซิฮะ ซึงริจะกลับบ้านแล้ว”
พูดจบร่างเล็กก็ก้าวฉับเดินกลับบ้านโดยคราวนี้พี่ใหญ่เป็นคนเดินตามมาติดๆ
“อ้าวกลับกันมาแล้วหรอ”
เสียงยองเบทักขึ้นเมื่อเห็นทั้งสองคนก้าวผ่านประตูบ้านเข้ามา
“พี่ยองเบฮะซึงริขอตัวไปนอนก่อนนะฮะง่วงแล้ว”
“เรายังไม่หายงอนพี่อีกหรอ”
ร่างสูงเอ่ยขึ้นก่อนที่ร่างเล็กจะเดินเข้าห้อง
“ก็บอกว่าไม่....”
ร่างสูงไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กพูดจบ ก็จัดการรวบเอวน้องเล็กพาไปที่ห้องของตน
“งั้นคืนนี้นอนห้องพี่แหละกัน”
สายตาของสมาชิกวงคนอื่นๆที่จ้องมาที่ทั้งสองนั้นเต็มไปด้วยความมึนงงและความสบายใจต่อไปนี้บรรยากาศในวงคงอออวลไปด้วยความรักเหมือนเดิมแล้วสินะ
“อย่าง้อกันทั้งคืนนะโว้ยเดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงทำงาน”
จียงผู้เป็นหัวหน้าวงไม่วายแซวทิ้งท้ายก่อนที่ทั้งสองจะก้าวเข้าไปในห้อง
……..
…
..
.
.
.
.
.
“ซึงริเรามาเริ่มการง้อกันเถอะ”
“ง้ออะไรฮะ”
The end
_____________________________________________________________________
Talk : ทำไมมันจบได้ห้วนอย่างนี้ฟร่ะแต่เพื่อการเสริมสร้างจินตนาการอันดีของคนอ่าน ไปจิ้นต่อกันเอาเองนะเออ
เตยมันเป็นฟิคเรื่องแรกของเราอ่ะแต่แต่งนานแล้วล่ะ แต่อายว่ะไม่เคยคิดเลยว่าจะแต่ง
กอริลล่า.แพนด้า. รักซึงริอ่ะ คิดถึงจัง ถ้ามาเมื่อไทยเมื่อไหร่นะแม่จะดักฉุดที่สนามบินเลย
เพียว.แพนด้า. อ่อ ได้ข่าวว่าจะไม่ยอม งั้นตีหัวก่อนแล้วลากเข้าถ้ำเลย
อีกคู่ก็ไม่ไหวเช่นกัน คู่ข้างบนนานๆทีจะได้เห็น แต่คู่นี้จะประกาศ